„— Ballada mltoina
mnie to nieznośne uczucie, że moje pragnienie miłości nigdy nie zostanie zaspokojone. Nie, nigdy.
Wsiadłem do pociągu i patrzyłem na pasażerów biegających w pośpiechu po peronie i tym razem naprawdę zobaczyłem portiera. Na pewno się nie myliłem. Widziałem go tylko raz, ale zapamiętałem jego twarz i byłem pewien, że mnie szuka. Chyba mnie nie widział, bo przeszedł dalej do przedziałów trzeciej klasy, a ja zacząłem rozmyślać, czy rzeczywiście taki jest ten wielki świat... czy rzeczywiście tak się przedstawia życie... myślałem o kobietach, które poświęcają się bez reszty dla półgłówków pokroju Tibiego, oraz o złodziejach obrazów i ich prześladowcach. Nie martwiłem się już portierem, ale dręczyła mnie myśl, że życie jest taką ciężką walką.
(Właściwie wcale nie jestem mieszkającym w Rzymie chłopcem, a dorosłym mężczyzną w starym więzieniu w mieście Ossining nad przepływającą obok rzeką i w to ciepłe, jesienne popołudnie poluję na szerszenie, bijąc je zwiniętą w rulon gazetą. Z mego okna widać rzekę Hudson. Zdechły szczur płynie unoszony prądem, a dwaj mężczyźni w przeciekającej łodzi płyną pod prąd. Jeden z nich wiesłuje rozpaczliwie. Zastanawiam się właśnie, czy uciekli z więzienia, czy też po prostu łowią okonie. Myślę też, czemu wolałem zamienić ten widok na inne widoki wkoło Panteonu Ze strony rodziców spotykało mnie zawsze tylko najczulsze przywiązanie i zrozumienie, czemu więc wymyśliłem tego groteskowego starca, czyjś grób w obcym kraju i nieodpowiedzialną matkę Jakże ciężka jest ta nieuleczalna samotność, która każe mi przedstawiać się jako osierocone przez ojca dziecko, chłostane zimnym wichrem, i czy decydując się na tę mistyfikację nie mogłem wymyślić nic lepszego niż owa historia o Tibim i obrazie Pinturicchia Ale ojciec nauczył mnie, kiedy okopywaliśmy bób, że jeśli coś się zacznie robić, to wszystko jedno, lepiej czy gorzej, ale trzeba skończyć. Wróćmy więc do sceny, kiedy chłopiec wysiada z pociągu w Neapolu).“(14)