„— Rozmyślasz o swoich idealnych kobietach, a piszesz
takie książki, których nie mają śmiałości czytać młode panny, albo takie bezeceństwa, które kat będzie palił na stosie. Męczennik znowu zadrżał. Teresa ugodziła go wprost
w serce.
— Nie, nie będę pisał nic, co by mogło budzić złe myśli — powiedział. — Przeciwnie, chcę napisać książkę, którą by wszyscy ludzie uczciwi czytali z uniesieniem radości.
— To niemożliwej— sprzeciwiła się Teresa. — Masz głowę nabitą samymi szkaradzieństwami. Słyszałam niedawno, jak czytałeś głośno jakiś fragment... Rozpływałeś się nad kobietami, które ubóstwiasz. Ty satyrze, ty czarowniku!
Termin „czarownik" należał do najstraszliwszych w słowniku Teresy i kiedy go używała, filozofem wstrząsał dreszcz.
v Zobaczysz, przyjaciółko — odezwał się — że tym razem będziesz ze mnie zadowolona. Napiszę, że odkryłem sposób przekształcenia świata; tak, ja dobrze się zastanowię nad tym... Żadnych rewolucji, moja dobra Tereso, tak, żadnych rewolucji!
— Zobaczymy — nie dowierzała Teresa. — Ach, ktoś dzwoni.
Pobiegła ku drzwiom wejściowym i wpuściła młodego, przystojnego mężczyznę. Poprosiła go, żeby zaczekał i pobiegła do filozofa.
— Schowaj szybko te okropieństwa! Ktoś chce z tobą mówić.“(6)