„— Tu uratowałeś mi życie, gdy umierałem z pragnienia — odparł Indianin. — I tylko tu z całych Złych Ziem ściągają do wodopoju antylopy.
Karol z zainteresowaniem rozglądał Tię dokoła, jak gdyby od pamiętnego spotkania minęły lata. A przecież upłynęły tylko dni. Ale dni wypełnione zaskakującymi wydarzeniami. Karol zdumiał się wyliczając po kolei wypadki, które przeistoczyły go nagle z poszukiwacza złota w coś w rodzaju trapera i nietrapera równocześnie (przecież nie został łowcą skórek!), tropiciela śladów, przyjaciela Indianina (nigdy by w to nie uwierzył jeszcze przed tygodniem!), obrońcy dyliżansu.
W tak krótkim czasie przeżył więcej przygód, niż zdołał naczytać się o nich przez całe lata w książkach wypożyczonych z biblioteki pana Bootha.
— Do licha! — mruknął zaskoczony, ale i nieco dumny z siebie. — Może to moja gwiazdaprzewodniczka tak mnie prowadzi .
— Co mój brat powiedział
— Ot, głupstwo niewarte uwagi. Gdzie zatrzymamy się na nocleg
— Dalej.
Zarośla gęstniały, to znów rzedły pokazując świetliste wody. Pas trawy biegnący wzdłuż rzeki raz się rozszerzał, to znów kurczył, aż przybyli do miejsca, w którym nurt płynął łukiem, tworząc długi i wąski półwysep porośnięty trawą. Na środku tego półwyspu rosło samotnie wyniosłe iglaste drzewo.“(4)