„Ale ta „pociecha" Romana nie pocieszyła Ziutki. Opłakała swój historyczny pamiętnik, swoje wiersze, powieść i wspomnienia z Pawiaka. Odtworzyć to po raz drugi Czy starczy jej na to siły i czasu Jednak postanowiła zabrać się do wszystkiego od początku. Uparta dziewczyna. Cenny jest taki upór!
Sewera przyprowadziła Stefanię i jej trzyletnią córeczkę Rorausieńkę. Zameldowałam je jako nasze kuzynki. Zdarzają się dni i noce, gdy Ziutki i mnie nie ma w domu. Stefania będzie tu zupełnie swobodna. Jest serdeczna i miła. Wie, że nasz lokal nie jest „czysty", ale miała już dosyć piwnic i kryjówek. Martwi się wspólnie z nami
0 światło i opał, o żywność i komorne, troszczy się o zdrowie Mamuni, której jeszcze nie zna. Jeśli zapędzimy się gdzieś na mieście, gotuje nam obiady albo my czekamy z obiadem, kiedy wychodzi w swoich, nie znanych nam sprawach. Romusieńka porusza się jak automacik. Umie leżeć godzinami, dopóki jej się nie zawoła. Często zostaje sama do późnych godzin wieczoru. Nie podchodzi nigdy do okna. Tak ją nauczyła Stefania. Niekiedy, już wieczorem, zabieram ją na przechadzkę, albo Ziutka bawi się z nią. Gdyby nie te zabawy, Romusieńka byłaby nieszczęśliwsza od zwierzątka w klatce.“(10)