„Trudno pojąć, że w ogóle istnieją ludzie, którzy chcą tu mieszkać i żyć. Kiedy przybysz z dalekiego południa — bo chociaż w tym miejscu Polska jest raz w końcu dalekim południem — schodzi z trapu po jedenastu godzinach podróży z Bodo, kiedy po raz pierwszy obrzuca wzrokiem stolicę Lofotów, miasteczko Svolvaer, liczące aż cztery tysiące mieszkańców i dlatego zażywające sławy wielkiej metropolii — nie może sobie nie zadać pytania, jak tu można wytrzymać z własnej woli, przez całe życie.
Jest akurat pogodny, wrześniowy dzień i stąd ten ruch na ulicy, stąd nastrój wesołości i niepowstrzymanej radości życia. Ale za trzy tygodnie to wszystko się skończy. Nadejdą straszliwe wichry i lodowate, nie kończące się ulewy. Nikt bez pilnej potrzeby nie będzie spacerował po ulicy lub biegł na betonowe molo, po którym będą przewalać się rozwścieczone bałwany. Zamilknie wesoły warkot małych wodnopłatów; pójdą spać do swych ciepłych, zacisznych hangarów. A prom z Bodo będzie odpływał tylko wtedy, kiedy na to zezwoli przez radio kapitanat portu w Svolvaer. To znaczy w najlepszym razie raz na tydzień, zamiast dwóch kursów dziennie, jak to się dzieje latem. Z początkiem listopada zaczną szaleć burze śnieżne. Każda z nich trwa zazwyczaj dwa lub trzy dni, podczas których w ogóle nie sposób wyjść z domu, i pozostawia po sobie zaspy wysokie na co najmniej trzy metry.“(11)