„W Moskwie zaczęto obawiać się dalszych represji. Niewielu było takich, którzy mogli poszczycić się przyjaźnią regentki stojącej ponad bojarami, natomiast liczni wiązali swe nadzieje z bardziej przystępnymi książętami udzielnymi. Ci z kolei gorączkowo poszukiwali sojuszników mogących wesprzeć ich pretensje do tronu wielkoksiążęcego.
Nastąpiła seria aresztowań i szybkich zgonów w murach więziennych. W Moskwie powstała panika. Kto mógł, uciekał ze stolicy, nie troszcząc się o los pozostałych, którzy znaleźli się teraz w bardzo trudnej sytuacji. Wielu z nich znało przecież uciekinierów, a nawet było z nimi spokrewnionych. A że sami nie uciekli Widocznie nie zdążyli.
Gdy na Litwę zbiegli Szymon Bielski i Iwan Lacki, księżna regentka rozkazała uwięzić Iwana Bielskiego, brata uciekiniera, oraz księcia Iwana Worotyńskiego. Wkrótce potem w więzieniu znalazł się brat Wasyla III, książę staricki Andrzej. Dzieje ostatnich miesięcy jego życia mogły stanowić przestrogę dla wszystkich, którzy zamierzali wystąpić przeciw jedynowładztwu. Sądził, że uda mu się powiększyć swoją dzielnicę i przedłożył Helenie odpowiednią prośbę, lecz regentka daleka była od spełnienia jego życzeń. Szybko też dowiedziała się o jawnie z tego powodu okazywanym niezadowoleniu członka rodziny panującej. Zażądała więc, by przybył do Moskwy i udzielił niezbędnych wyjaśnień. Książę słusznie spodziewał się najgorszego. Wymówił się chorobą i rozpoczął przygotowania do ucieczki, ale wieści o tym dotarły rychło do stolicy. Dla podkreślenia wagi rozkazu Helena zażądała w imieniu syna, by Andrzej Staricki, bez względu na stan, w jakim się znajduje, zjawił się w Moskwie. Do Staricy wyprawiono duchownych, którzy mieli rzucić nań klątwę w wypadku, gdyby nie podporządkował się rozkazowi. Prócz tego, w tym samym kierunku ruszyły silne oddziały wojskowe.“(16)